Het kleurrijke leaflet met prachtige sixties letters dat is bijgevoegd in Museumtijdschrift maakt dat ik deze tentoonstelling wil zien. Dus op naar Rotterdam.

Kunst vertraagt

De Zwitserse kunstenaar Ugo Rondinone maakt herkenbare installaties/beelden waar iedere bezoeker mee uit de voeten kan. Hij vindt dat ‘kunst de tijd doet vertragen, het remt de beschouwer af waardoor ruimte ontstaat voor bezinning’. Deze tentoonstelling, Vocabulary of Solitude, doet dat zeker. Vijfenveertig Clowns, uitgedost in kleding gebaseerd op het kleurenspectrum, zijn opgesteld in museum Boijmans van Beuningen. Ze zijn verdeeld over drie zalen waar ze hun eigen ruimte hebben. Als individuen zitten, liggen of hangen ze en ze zitten in hun eigen wereldje: even op jezelf zijn, nadenken, wegdromen, weg van alles. Elke clown heeft een naam gekregen bijvoorbeeld dream, sing, cry, shower of undress. Deze woorden beschrijven een dag in het leven van een mens. Het is overigens niet duidelijk welk woord een beeld uitbeeldt.

Op de wanden hangen vier raamconstructies met reflecterend glas (reflectie naar jezelf?). Ook hangen er zeven paar gekleurde grote clownsschoenen. Zij vormen de dagen van de week. Daarnaast zijn er nog drie halfronde regenboogcirkels op de muur geschilderd. In de laatste zaal loop je tegen een groot transparant spectrumraam aan. Zeker met het zonlicht er op, geeft dit raam een geweldige kleurexplosie in de zaal.

Reflectie

Ruim anderhalf uur loop ik tussen de levensgrote clowns rond: ga naast hen zitten, bekijk ze en loop later nog een keer langs. Vocabulary of Solitude is een eerbetoon aan het leven en tegelijkertijd een confrontatie met onze angsten, met vrijheid, onzekerheid en de eindigheid van ons bestaan. Zo voel ik het ook een beetje, maar ik voel het vooral als eerbetoon aan het leven en dat je af en toe de tijd moet nemen om daar bij stil te staan.

De tentoonstelling Vocabulary of Solitude is nog te zien tot 29 mei 2016 in museum Boijmans van Beuningen.